Petrus van brieven, niet langer die van voor Pinksteren
Azaria zegt:
'Heb je ooit gemediteerd, o mijn ziel, over het symbool van de vuurtong
die, zoals je zag [in 1944], op elk apostelhoofd rustte,
terwijl ze de Allerheiligste kroonde met een krans?
Ik wil het jou doen begrijpen.
Er wordt over het algemeen tot jullie gezegd: in de vorm van een vlam
om de apostelen te eren, en om liefde en licht te symboliseren.
Ja. Ook dat. Maar niet alleen dat.
De Trooster had,
en dat zou voldoende zijn geweest,
kunnen komen in de "grote, ruisende wind"
en kunnen binnendringen in de bovenkamer
waar de eucharistische ritus al was gevierd.
— de gave van God, vlees geworden, aan Zijn gelovigen,
opdat Hij in hen zou zijn, ook na de scheiding,
en zij niet verlaten zouden zijn
van hun geliefde Meester—
Hij had kunnen binnendringen en blijven, bol van wonderbaarlijke pracht,
om de geesten te verlichten die tot de wereld zouden gaan spreken
over de Ware God en Zijn Christus.
Maar de Trooster beperkte Zich niet daartoe.
Ook Hij, net als het vleesgeworden Woord, brak en gaf Zichzelf
in een communie, in een uitstorting en schenking van Zijn [zeven] Gaven
- van Wijsheid, Inzicht, Raad, Kennis, Standvastigheid, Vroomheid en Ontzag voor God -
net zoals Jezus Zichzelf had gegeven: Lichaam en Bloed, Ziel en Goddelijkheid.
En gezien... (ondanks de bloedige en heilige reiniging door het Bloed van het Lam,
die hun zielen had gereinigd, maar hun menselijkheid niet had vernietigd,
die uit zichzelf moest worstelen en evolueren naar volmaakte spiritualiteit,
- en die bleef bestaan, zelfs na de Opstanding, zwaar en ondoorzichtig -)
...de Onuitsprekelijke Liefde, Schepper samen met de Vader en de Zoon,
(omdat de Eenheid en Wil van de Drie, die elkaar goddelijk liefhebben, onscheidbaar is,)
de nieuwe apostolische mens wilde scheppen,
(de Vader hem in Zijn tijd al geschapen hebbende voor het leven,
en de Zoon voor de genade.)
De Trooster, werkend op deze twee scheppingen, wilde ze voltooien en vervolmaken,
door in de apostolische mens het zwaarste afval te verbranden
van de hardnekkige menselijkheid, het meest giftige,
dat zich in het hoofd bevindt,
waar de vijf zintuigen samenkomen in dienst van de materiële zintuiglijkheid,
waar het orgaan is ingesloten dat de gewaarwordingen beheerst
en ze doorgeeft aan de meest afgelegen organen,
en waar het denken de drijvende kracht is.
Het hoofd: het hoogtepunt van de mens,
het enige dier dat rechtop staat, alsof het getuigt van zijn koningschap,
en dat, door zijn rechtopstaande houding, lijkt te symboliseren
dat, net zoals op de bergtoppen de zon het langste heerst
en de bliksemflitsen neerdalen van de natuurlijke elektriciteit,
het hoofd, hoogtepunt van de schepping, eveneens de goddelijke Zon op zich verzamelt,
en de bovennatuurlijke, wonderbaarlijke Geboden en Troost onvangt
van zijn Vader die in de hemel is.'
Reacties
Een reactie posten